Bir tekneyle geçiyordum kayalıkların arasından...
Bir tekneyle geçiyorum kayalıkların arasından. Karanlık çöküyor ıssızlıklarına. Güneşle savaşlarından kalma yoğun bir ısı yükseliyor, tenime çarpıyor. Sarp kayalar bile sıcakken ne kadar çekici görünüyorlar. "Demek sevgi bu yüzden sıcak" diye düşünüyorum.
Tenimi seviyorum onu bana vereni de. Hissedebiliyorum. Bu ısıyı hissettiğim tek yer tenim değil. Kalbimin derinliklerinde de onu hissedebiliyorum. Hissetmeseydim hala atıyor olmazdı.
Bir tekne geçiyor kayalıkların arasından. Karanlık çöküyor ıssızlığıma.
Onu seviyorum. Sıcaklığını, bana verdiklerini ve yarattıklarını. Ne ya da kim olduğunu bilmiyorum. Hiç görmedim ama hep duydum. Bir kalp ritmi gibi. Ritmi her kaybettiğimde ölmek istedim. Yok olmayı isteyecek kadar acı çektim. Onu kelimelerle kaybettim, hep sessizliğin içinde buldum.
Kapayın gözlerinizi. Bırakın karanlık çöksün kayalıklarınıza.
Sessizliğinizi dinleyin. Duyuyor musunuz?
